Cały świat z wielkim uznaniem przytaczał słowa Duchowego Przywódcy Tybetu. Były to wszak słowa niezwykle dojrzałe i bardzo pokojowe. Dalajlama XIV podkreślał, że wszyscy młodzi ludzie, którzy wówczas zginęli zasługuje na pamięć. Protesty sprzed 21 lat nie miały charakteru ataków na system komunistyczny. Nie były zamachem stanu. Był to głos młodych ludzi, którzy odpowiadali się za przestrzeganiem praw człowieka.

Przywódca duchowy zaznaczał, że ma nadzieję, że obecne władze Chin będą kroczyły drogą negocjacji i pokojowych rozwiązań.

Organizacje na co dzień zabiegające o przestrzeganie praw człowieka na całym świecie zażądały od Chin podania całkowitej liczby ofiar. Do dnia dzisiejszego nie wiadomo, ile osób tak naprawdę zginęło tamtego feralnego dnia.

Dalajlama podczas kilku dni pobytu w Stanach Zjednoczonych ma wygłosić kilka odczytów. Najczęściej będą one dotyczyły zagadnień związanych z ochrona praw człowieka i poszanowaniem kultury. Nie zabraknie też tematyki odnoszącej się tolerancji rasowej. Już podczas pierwszej konferencji prasowej Dalajlama podkreślał, iż:

„Wybór Baracka Obamy na prezydenta Stanów Zjednoczonych, jako pierwszego ciemnoskórego piastującego to stanowisko, świadczy o pozytywnym dojrzewaniu społeczeństwa.” (źródło Gazeta Wyborcza).

Spotkania z duchowym przywódcą Tybetu cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Chce się on bowiem spotykać nie tylko z politykami, ale i przedstawicielami świata biznesu, jak i przeciętnymi Amerykanami. Niestety nie wszystkim będzie dane spotkać się z Dalajlama, chętnych jest bowiem dużo więcej, niźli jest w stanie spotkać się z duchowym przywódcą. Bilety na spotkania sięgają nawet kilkanaście tysięcy dolarów.

3 kwietnia w Sertharze aresztowano dwóch mnichów pod zarzutem głoszenia ideologi anty chińskich. Tego samego dnia do aresztu trafił także mężczyzna skandujący na ulicach miasta niepodległościowe hasła.

Następnego dnia na ulicach miasta dało się spotkać inkarnowanego lamę Tulku Namgjala z klasztoru Taklung, wykrzykiwał on hasła narodowo-wyzwoleńcze. Rozdałam tez wszystkim napotkanym ulotki z tekstami nawołującymi do walki o przestrzeganie praw człowieka. W momencie aresztowania, jak twierdzą świadkowie, Namgjal nawoływał Dalajlamę do powrotu do ojczyzny.

Nie ma dnia, żeby w tym mieście nie dochodziło do podobnych akcji. Rząd chiński zabronił opuszczania przez mnichów klasztorów, w jakich przebywają, na ulicach w Sertharze pojawiły się dodatkowe patrole policji.

Dziś przypada pięćdziesiąta pierwsza rocznica pokojowego powstania narodu tybetańskiego przeciwko represjom komunistycznych Chin oraz druga rocznica protestów, które objęły cały Tybet w marcu 2008 roku. Z tej okazji składam hołd bohaterom i bohaterkom, którzy oddali życie za naszą sprawę, i modlę się o rychły koniec cierpień tych, których wciąż prześladuje się w Tybecie.

Doświadczani przez los od dziesięcioleci, Tybetańczycy zdołali zachować odwagę, determinację, przesyconą współczuciem kulturę i niezwykłą tożsamość. Otuchą napawa fakt, że kolejne pokolenie Tybetańczyków utrzymuje przy życiu naszą słuszną sprawę. Oddaję cześć odwadze tych, którzy wciąż znosić muszą strach i prześladowania.

Niezależnie od okoliczności, w jakich się znajdujemy, na wszystkich Tybetańczykach spoczywa obowiązek propagowania równości, harmonii i jedności różnych nacji oraz nieprzerwanego strzeżenia naszej tożsamości i kultury. Liczni Tybetańczycy w różnych regionach piastują odpowiedzialne stanowiska w strukturach partii, rządu i armii, pomagając rodakom na wszelkie sposoby. Uznajemy konstruktywny wkład wielu z nich i bez wątpienia, gdy Tybet zyska w przyszłości znaczącą autonomię, będą oni musieli nadal wywiązywać się z tych obowiązków.

Pragnę powtórzyć raz jeszcze, że kiedy problem Tybetu zostanie rozwiązany, ja ani inni przedstawiciele Tybetańskiej Administracji na Wychodźstwie nie zajmiemy żadnych stanowisk w rządzie Tybetu. Zapraszam urzędników ze wszystkich autonomicznych regionów Tybetu do odwiedzania, oficjalnie lub prywatnie, społeczności tybetańskich w wolnym świecie, by mogli zobaczyć na własne oczy i zrozumieć położenie oraz aspiracje tybetańskiej diaspory.

Niezależnie od miejsca osiedlenia, tybetańscy uchodźcy byli w stanie zachować i pielęgnować tradycje kulturalne i duchowe oraz propagować świadomość naszej sprawy. W przeciwieństwie do innych uchodźców odnosiliśmy na tym polu sukcesy, ponieważ umieliśmy zapewnić naszym dzieciom dobrą, nowoczesną edukację, wychowując je w zgodzie z tradycyjnymi wartościami. Zdołaliśmy także odtworzyć różne instytucje duchowych studiów i praktyki, gdyż przywódcy wszystkich czterech szkół buddyzmu tybetańskiego oraz religii bon żyją na wychodźstwie. W placówkach tych idzie za głosem powołania ponad dziesięć tysięcy mnichów i mniszek. Potrafiliśmy tam również zapewnić możliwości kształcenia duchownym i świeckim wciąż przybywającym tu z Tybetu. Jednoczesny, bezprecedensowy, dobrze rokujący na przyszłość rozkwit buddyzmu tybetańskiego na Wschodzie i Zachodzie pozwala wierzyć, że zdoła on przetrwać. Jest nam to pociechą w tym najtrudniejszym okresie historii Tybetu.

Władze chińskie prowadzą dziś liczne kampanie, w tym reedukacji patriotycznej, w wielu klasztorach Tybetu. Mnisi i mniszki, pozbawieni możliwości studiowania i praktykowania w spokoju, żyją w warunkach przywodzących na myśl więzienie. Sprawia to, że świątynie zaczynają przypominać muzea, i zmierza do zagłady buddyzmu.

Tybetańska kultura, oparta na buddyjskich zasadach współczucia i niestosowania przemocy, służy nie tylko Tybetańczykom, ale i całemu światu, w tym Chińczykom. Nadziei na przyszłość nie powinniśmy upatrywać więc li tylko w rozwoju materialnym – Tybetańczycy i w kraju, i poza jego granicami winni jednocześnie zdobywać nowoczesne wykształcenie oraz kultywować tradycyjne wartości, a ludzie młodzi, jak najliczniej, stawać się profesjonalistami i ekspertami w różnych dziedzinach.

Tybetańczykom trzeba przyjaznych relacji nie tylko z innymi nacjami, lecz również między sobą. Spory o rzeczy błahe nie zdają się na nic. Z całą powagę apeluję o rozwiązywanie wszelkich waśni w duchu cierpliwości i wyrozumiałości.

Niezależnie od tego, co mówi rząd Chin, istnieje poważny problem Tybetu. Świat o tym wie, gdyż ma dowody w postaci wszechobecności wojska i ograniczeń w swobodzie podróżowania. Nie służy to nikomu. Musimy zrobić wszystko, by problem ten rozwiązać. Od ponad trzydziestu lat staram się na wszelkie sposoby nawiązać rozmowy z Chińską Republiką Ludową w duchu Drogi Środka, czyli korzyści dla obu stron. Choć jasno wyraziłem aspiracje Tybetańczyków w zgodzie z konstytucją ChRL i Ustawą o regionalnej autonomii narodowej, nie osiągnęliśmy żadnych wymiernych rezultatów. Sądząc po postawie obecnych przywódców Chin, nadzieje na rychłe wypracowanie rozwiązania są niewielkie. Niemniej jednak pozostajemy niewzruszenie oddani kontynuowaniu dialogu.

Dumą i satysfakcją napawa fakt, że obopólnie korzystna idea Drogi Środka i słuszna sprawa Tybetańczyków z roku na rok zyskują coraz większe zrozumienie i wsparcie przywódców politycznych i duchowych, w tym prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki, prestiżowych organizacji pozarządowych, społeczności międzynarodowej, a zwłaszcza chińskich intelektualistów. Nie ulega wątpliwości, że sprawa Tybetu nie jest konfliktem między Chińczykami a Tybetańczykami, lecz rezultatem skrajnie lewackiej polityki chińskich władz komunistycznych.

Od chwili wybuchu protestów w 2008 roku chińscy intelektualiści w kraju i poza jego granicami opublikowali ponad osiemset wyważonych artykułów poświęconych problemowi Tybetu. Wszędzie, gdzie podróżuję, ilekroć spotykam się z Chińczykami, zwłaszcza intelektualistami i studentami, czuję ich autentyczną sympatię i wsparcie. Ponieważ w ostatecznym rachunku problem chińsko-tybetański muszą rozwiązać oba nasze narody, przy każdej okazji staram się wyciągać rękę do Chińczyków i pracować na rzecz wzajemnego zrozumienia. Wszyscy Tybetańczycy powinni więc nawiązywać bliskie relacje z Chińczykami, próbując ukazać im prawdę o naszej sprawie i sytuacji w Tybecie.

Pamiętajmy też o narodzie Turkiestanu Wschodniego, który tyle przeszedł, oraz o coraz intensywniejszych prześladowaniach skazywanych na drakońskie wyroki, walczących o wolność chińskich intelektualistów. Pragnę tu dać wyraz mej solidarności z nimi i niewzruszonego wsparcia.

Sprawą wagi najwyższej jest zapewnienie miliardowi trzystu milionom Chińczyków dostępu do informacji o ich kraju i świecie, wolności wyrażania się oraz rządów prawa. Większa jawność w Chinach przyniesie więcej zaufania, na którym budować można harmonię, stabilizację i postęp. Wszyscy winni więc szczerze o to zabiegać.

Jako wolny rzecznik narodu tybetańskiego systematycznie informuję o jego aspiracjach przywódców Chińskiej Republiki Ludowej. Brak pozytywnej odpowiedzi rozczarowuje. Choć obecne władze mogą trwać przy polityce twardej ręki, zmiany na arenie międzynarodowej oraz w nastawieniu narodu chińskiego pozwalają wierzyć, że nadejdzie czasu triumfu prawdy. Nikt nie powinien więc tracić cierpliwości ani się poddawać.

Z uznaniem przyjmujemy decyzję V Forum Roboczego, które, w imię postępu i rozwoju, objęło wspólną polityką wszystkie ziemie tybetańskie, co znalazło odzwierciedlenie w wystąpieniu premiera Wen Jiabao podczas dorocznego posiedzenia Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych. Jest to zgodne z naszym wielokrotnie powtarzanym postulatem powołania jednej administracji dla całego Tybetu. Doceniamy też kroki podjęte w celu rozwijania różnych regionów Tybetu, zwłaszcza rolniczych i pasterskich. Musimy być jednak czujni, by ów rozwój nie naraził na szwank drogocennej kultury, języka i środowiska naturalnego Płaskowyżu Tybetańskiego, od którego zależy sytuacja w całej Azji.

Korzystając z okazji, pragnę podziękować przywódcom państw, intelektualistom, opinii publicznej, organizacjom pomagającym Tybetowi oraz wszystkim, którzy wierni prawdzie i sprawiedliwości, popierają naszą sprawę mimo presji i nacisków Chin. Przede wszystkim zaś z całego serca dziękuję rządowi i ludowi Indii oraz władzom lokalnym za ich nieprzerwane, szczodre wsparcie.

Na koniec – modlę się o dobro i szczęście wszystkich istot.

Źródło: http://tybetwatch.blox.pl/2010/03/Dalajlama-Oredzie-z-okazji-51-rocznicy-narodowego.html

Do akcji pod hasłem „Tybetańscy bohaterowie” przyłączyło się już 70 miast. Na dzień dzisiejszy wiemy, że w połowie z tych miast odbędą się różnego rodzaju akcje mające na celu uświadamianie Polakom, w jakiej sytuacji znajduje się tybetański lud. W wielu miastach naszego kraju będziemy mogli obejrzeć wystawy fotograficzne, których celem będzie zaprezentowanie najbardziej znanych więźniów politycznych.

Udział w akcji na rzecz przestrzegana praw człowieka w Tybecie wyraziły też szkoły. Uczniowie części z nich będą rozdawać na ulicach miast ulotki zachęcające do aktywnego włączenia się do walki na rzecz wolności Tybetu.

Głównym organizatorem akcji „Tybetańscy bohaterowie” jest Program Tybetański Fundacji Inna Przestrzeń, we współpracy z rozmaitymi organizacjami pozarządowymi.

Chińskie media przypominają, że Rungye Adak:

„1 sierpnia 2007 roku został aresztowany po tym jak publicznie nawoływał do powrotu Dalajlamy do Tybetu. Adak wszedł na scenę ustawioną na użytek chińskiego rządu, w celu upamiętnienia 80-tej rocznicy założenia Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej i ofiarował khatak – biały szal ceremonialny – naczelnemu lamie klasztoru Lithang.”

Ten gest często przywoływany jest w światowych mediach. Dla samych Tybetańczyków to symbol odwagi i wierności religii. Wielu młodych adeptów tybetańskich świątyni uważa, że to właśnie gest Adaka uświadomił wszystkim, jak bardzo Tybetowi zależy na wolności i poszanowaniu praw człowieka.

Obok Dawy Sangpo Sąd w Lhasie skazał ponadto: Tenzinę Puntsokę – wyrok śmierci w zawieszeniu, Lobsangę Gyatso, Kangtsukę i Loyakę na karę śmierci. Oskarżenie obejmowało zarzuty podpalenie siedmiu chińskich sklepów w Lhasie, w wyniku pożarów miało zginąć siedem osób. Co ciekawe – oskarżyciel nie był nawet w stanie potwierdzić tożsamości ofiar, co sprawia, ze cała sprawa jest wybitne wątpliwa. Jak twierdzi organizacja GuChuSum walcząca o szanowanie prac człowieka w Tybecie, sam proces był niesprawiedliwy i drastycznie odbiegał od międzynarodowych standardów prawnych.

Skazani w tej sprawie, mimo że nie mają kontaktu ze światem zewnętrznym, a niektórzy już nie żyją, ale wszyscy są prawdziwymi legendami. O Dawie Sangpo w Tybecie powstają już legendy czyniące z niego bojownika o prawa wszystkich Tybetańczyków.

Sonam Tseten został aresztowany 14 marca 2008 roku, w dniu wybuchu protestów i zamieszek w Lhasie. Został on oskarżony o przekazywanie wieści z Tybetu światowym organizacjom walczącym o przestrzeganie praw człowieka. Wyrok Sądy Lhasy mówi, że oskarżony działał na zlecenie „organizacji separatystycznych”, a to stanowiło poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego w Chinach.

Sonam Tseten to niewątpliwe jedna z najważniejszych osób w kontaktach Tybetu ze światem. Dzięki niemu dowiedzieliśmy się o wielu dramatycznych wydarzeniach, jakie miały miejsce w Lhasie, a które były tuszowe przez chiński rząd.

Sonam Tseten na wolność wyjdzie w maju 2018 roku, o ile chiński wymiar sprawiedliwości nie postawi mu kolejnych zarzutów w sprawie zdrady kraju.

Reuters, Getty Images, Associated Press – to agencje, które odmówiły publikacji wspominanej fotografii. Owa decyzja jest swoistym protestem, dziennikarze zgodnie twierdzą, że zakulisowe rozmowy pomiędzy Dalajlamą i Obamą z pominięciem mediów i samych władz chińskich łamie konwencje norm dyplomatycznych. Oczywiście jest to kwestia sporna i różnie gest Białego Domu można interpretować. Sam protest mediów jednak jest bardzo „złą” pracą dla samego Tybetu i łamania w nim praw człowieka. Komentarze dziennikarzy dotyczą bowiem swoich własnych przepychanek na linii media-Waszyngton. A sami Tybetańczycy są tutaj pomijani. A przecież to ich los najbardziej w tym wszystkim zasługuje na naszą uwagę. To Tybetowi musimy pomóc.

W oświadczeniu Białego Domu czytamy:

„Dziś rano w Białym Domu Prezydent spotkał się z Jego Świątobliwością XIV Dalajlamą. Prezydent przekazał zdecydowane poparcie dla zachowania tybetańskiej unikalnej tożsamości religijne, kulturowej i językowej i ochrony praw człowieka wobec Tybetańczyków w Chińskiej Republice Ludowej. Prezydent pochwala „Drogę Środka” Dalajlamy, jego oddanie dla niestosowania przemocy i starania o dialog z chińskim rządem. Prezydent podkreślił, że stale zachęcał obydwie strony do zaangażowania w bezpośredni dialog, aby przezwyciężyć różnice i wyraził zadowolenie faktem wznowienia rozmów. Prezydent oraz Dalajlama zgodzili się co do znaczenia pozytywnych stosunków pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Chinami.”

Media oświadczenie prezydenckiego domu szanują, ale uważają, że to zbyt mało, by zaprowadzić pokój w Tybecie. Dziennikarze zajmujące się tybetańskim problemem twierdzą, że Tybet potrzebuje dużo bardziej zdecydowanych reakcji świata na łamanie podstawowych praw człowieka w tym regionie świata.

źródło oświadczenia:
www.whitehouse.gov/the-press-office/statement-press-secretary-presidents-meeting-with-his-holiness-xiv-dalai-lama