Sam Tagyal został aresztowany pod koniec kwietnia br. Służby Bezpieczeństwa Chin oskarżyły pisarza o działalność separatystyczną i podżeganie do buntu przeciwko chińskiemu prawu. Do dziś dnia nie wiadomo, w jakim areszcie przetrzymywany jest Tagyal. Nie ma mowy też o żadnych widzeniach. W takich momentach zazwyczaj okazywało się, że więźniowie przetrzymywani są w salach tortur. Działacze Amnesty International, najsłynniejszej światowej organizacji działającej na rzecz ochrony praw człowieka chce podjąć akcje na rzecz uwolnienia Tagyala z chińskiego więzienia.

Zapewne posypią się wobec Chin setki tysięcy petycji we wszystkich językach świata. Czy to coś zmieni? Trudno w to uwierzyć, bowiem jak dotąd chińskie rządy nic sobie nie robiły z tego typu protestów.

Jak uważają rodacy Tagyala:

„Jest on więźniem sumienia, grożą mu tortury i wiele innych form znęcania. Boimy się, że nasz Tagyal tego nie przeżyje.”

Amnesty International w naszym kraju gości już od 20 lat. W tym czasie nasze społeczeństwo bardzo często włączało się w rozmaite akcje na rzecz pomagania uciśnionym ludziom. Nie brakowało także akcji dotyczących samego Tybetu. Debata, jaka odbędzie się 4 czerwca dotyczyła będzie właśnie narody tybetańskiego. Samo spotkanie ma też symboliczną datę – 4 czer4wca będziemy świadkami 21. rocznicy tragedii na Placu Tiananmen.

Do akcji przyłączyli się najbardziej szanowani politycy i działacze. W kinie Kultura zobaczymy między innymi Tadeusza Mazowieckiego, Marię Kruczkowską, Draginję Nadażdin i Lecha Wałęsę.

Debatę zakończy symboliczny przemarsz pod Ambasadę Chińskiej Republiki Ludowej na ul. Bonifraterską 1.

W liście kierowanym do Jerzego Buzka czytamy:

„Zwracamy się do Pana w przededniu Pańskiej wizyty w Chińskiej Republice Ludowej, z prośbą aby wykorzystał Pan swoje możliwości w celu doprowadzenia do uwolnienia Dhondupa Wangchena, tybetańskiego twórcy filmowego, aresztowanego w 2008 roku za pokojowe korzystanie z prawa do swobody wypowiedzi.

Pańska wizyta w Chinach odbywa się w niezwykle ważnym momencie. Dlatego prosimy Pana o zajęcie stanowiska w sprawie uwolnienia Dhodnupa Wangchena. Mając na uwadze stan jego zdrowia, zwracamy się także z uprzejmą prośbą, aby zwrócił się Pan do władz ChRL o umożliwienie żonie Dhodnupa Wangchena, Lhamo Tso, odwiedzenie męża w towarzystwie lekarza.

(źródło: ratujtybet.org)

Nie wiemy jeszcze, jak do tego zagadnienia podejdzie Przewodniczący Parlamentu Europejskiego. Zapewne po powrocie z Chin polski polityk będzie musiał odpowiedzieć na kilka pytań dziennikarzy walczących o wolność wypowiedzi na całym świecie, także i w komunistycznych Chinach. Póki co należy mec nadzieję, ze Jerzy Buzek weźmie sobie do serca apel Fundacji i nie omieszka odjąć negocjacji w sprawie uwolnienia tybetańskiego artysty.

Sportowcy apelują do Hu Jintao o podjęcie działań na rzecz wolności słowa oraz swobód religijnych w Chinach. Biorą w obronę także poddawanych represjom chińskich działaczy praw człowieka oraz występują przeciwko stosowanej w tym kraju karze śmierci.

Wśród sygnatariuszy listu są też uczestnicy obecnych igrzysk, rozpoczynających się w piątek w Pekinie. Pod listem podpisały się m.in. takie sławy sportowe jak Chorwatka Blanka Vlasić, Kubańczyk Dayron Robles, Irving Saladino z Panamy czy Litwin Virgilijus Alekna.

Źródło: Interia.pl

Gdy w 2001 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOL) wybrał Pekin na organizatora letnich Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku, zobowiązał władze Chińskiej Republiki Ludowej m.in. do przestrzegania praw człowieka. Ostatnie wydarzenia, związane głównie z Tybetem, pokazują, że o żadnej zmianie polityki władz wobec „nieprawych” obywateli być nie może.

Istniały poważne obawy, czy podczas zawodów sportowych zapewniony będzie swobodny dostęp do informacji i jej przepływ. Przedstawiciel MKOL potwierdził, że Komitet zawarł umowę z władzami w Pekinie, na mocy której zgodził się, by pewne serwisy internetowe, uznane przez Chiny za mogące naruszyć bezpieczeństwo, były niedostępne.

Jeden z przedstawicieli organizacji z żalem jednak stwierdził, że opinia publiczna dowiedziała się o tym dopiero, gdy dziennikarze zaczęli uskarżać się, że mają ograniczony dostęp do zasobów Sieci. Jednocześnie przyznał, że negocjacje z Chinami w tej sprawie prowadzone były od dłuższego czasu. Wyraził ubolewanie, że mimo wcześniejszych zapewnień, nie wszystkie strony internetowe będą działać (dotyczy to m.in. Amnesty International czy Falun Gong).

Przedstawiciele komitetu organizacyjnego Igrzysk zapewnili jednak, że mimo cenzury, dziennikarze akredytowani do relacjonowania imprezy będą mogli swobodnie wykonywać swoją pracę, a sam komitet dołoży do tego wszelkich starań. Nie oznacza to oczywiście, że będą mogli odwiedzać strony uznane przez władze Chin za zagrażające porządkowi i bezpieczeństwu.

MKOL wyszedł z tej sytuacji bez twarzy. Sam szef Komitetu – Jacques Rogge – jeszcze dwa tygodnie temu zapewnił w wywiadzie dla agencji AFP, że o żadnej cenzurze podczas Igrzysk w Pekinie mowy być nie może. – Po raz pierwszy zagraniczne media będą mogły swobodnie relacjonować i publikować swoje relacje w Chinach – dodał Rogge.

Rzeczniczka Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego dodała, że nieprawdą byłoby stwierdzenie, że Komitet wiedział, że Chiny będą stosować normalne procedury cenzury podczas Igrzysk. MKOL rozmawiał z władzami jedynie na temat serwisów pornograficznych i zagrażających bezpieczeństwu państwa.

Jakby tego było mało transmisje z Igrzysk będą nadawane z 5-sekundowym opóźnieniem po to, by z móc zareagować na wszelkiego rodzaju ewentualne manifestacje polityczne sportowców, dziennikarzy czy przedstawicieli państw.

Źródło: Gazeta.pl

 - Jako zagraniczni dziennikarze prawdopodobnie nie będą państwo mieli się czego obawiać – powiedziała dyrektorka ds. mediów w HRW Minky Worden na wspólnej konferencji prasowej z przedstawicielami Amnesty International France.

Bądźcie jednak „świadomi, że największe ryzyko ponoszą ludzie, z którymi się kontaktujecie, z którymi przeprowadzacie wywiady i których cytujecie. Wy odjedziecie, ale oni pozostaną” – podkreśliła Worden. Przedstawicielka HRW przypomniała, że wolność mediów była „obietnicą” złożoną przez władze chińskie w celu uzyskania zgody na organizację igrzysk olimpijskich.

Przewodnik skierowany do „25-30 000 dziennikarzy zagranicznych oczekiwanych w tym roku w Chinach” przypomina, że władze chińskie przyjęły tymczasowe przepisy ułatwiające przedstawicielom mediów pracę w tym kraju, ale „zagraniczni dziennikarze nadal są regularnie nękani, zatrzymywani i zastraszani podczas pracy w Chinach”, szczególnie w „strefach wrażliwych”, takich jak Tybet czy Xinjiang (północny zachód).

W przewodniku można znaleźć także rady praktyczne dotyczące tego, jak rozpoznać po mundurach różne rodzaje sił bezpieczeństwa.

Użytkownikom internetu zaleca się, by nie korzystali z konkretnych technologii, np. VPN, dzięki czemu unikną blokad informacyjnych.

Przewodnik wydano w wersji francuskiej, angielskiej, hiszpańskiej i niemieckiej.

Organizacja Amnesty International France poinformowała natomiast, że zebrała ponad 100 000 podpisów pod petycją o zwolnienie chińskich więźniów sumienia.

Gdy w marcu doszło w Lhasie do największych od 20 lat protestów w Tybecie, mówił o nich cały świat. Chińczycy krwawo je zdławili i odcięli region od świata. – Informacji z Tybetu jest bardzo mało, a te, które otrzymujemy, tworzą przerażający obraz arbitralnych aresztowań i łamania praw zatrzymanych – stwierdza Sam Zarifi, dyrektor ds. Azji i Pacyfiku w Amnesty International.

Wczoraj jego organizacja wezwała Chiny do wyjaśnienia, jaki jest los ponad 1000 aresztowanych Tybetańczyków. Przypomniała też o surowych represjach wobec protybetańskich działaczy.

Chiny zabroniły Tybetańczykom kontaktu z zagranicznymi dziennikarzami pod groźbą kary więzienia. „Rz” spróbowała jednak ustalić, co dzieje się w Tybecie. – Nie ma tygodnia, by w różnych miastach lub wsiach nie było protestów – mówi nam Chope Paljor Tsering, minister tybetańskiego rządu na uchodźstwie. Demonstranci są aresztowani, torturowani, a czasem zabijani po szybkich procesach. – Oni wiedzą, co ich czeka, ale są tak sfrustrowani, że nie wiedzą, czy przypadkiem nie lepiej zginąć, niż dalej tak żyć – podkreśla.

Bici do utraty tchu

38-letnia Neichung, matka czworga dzieci, wzięła udział w proteście przeciw represjom w Tybecie w prowincji Syczuan.

– Niosła portret Dalajlamy i skandowała protybetańskie hasła. Została aresztowana 18 marca. Trafiła do więzienia w Ngawie, gdzie brutalnie ją przesłuchiwano. Śledczy stali się jeszcze brutalniejsi, gdy Neichung odmówiła podpisania dokumentu potępiającego Dalajlamę i podeptania jego portretu – opowiada „Rz” tybetański aktywista praw człowieka, który z obawy o życie swoje i swej rodziny prosi o anonimowość. 17 kwietnia rano została przywieziona do domu. Nie była w stanie sama stać choćby przez sekundę. Gdy rodzina Neichung próbowała zabrać ją do szpitala, została zatrzymana przez policję, która zabroniła szukania pomocy lekarza. Zmarła wieczorem.

Aresztowani i bici są nie tylko demonstranci czy popierający Dalajlamę mnisi. – Brat mojego przyjaciela i dwóch jego znajomych byli w Lhasie podczas protestów. Nie mieli z nimi jednak nic wspólnego, byli po prostu biznesmenami. Razem z około 500 osobami zostali otoczeni przez służby bezpieczeństwa i zamknięci w jednym ośrodku. Przetrzymywano ich przez tydzień o jednej kromce chleba i jednym kubku wody dziennie – wspomina Tsering. Byli bici i torturowani. Przeżyli, ale widzieli mnichów, którzy byli przesłuchiwani tak brutalnie, że nie przeżyli. – Tego jednak nie da się udowodnić. To tylko opowieść świadków, których nazwisk nie wolno nam ujawnić, bo znów będą torturowani – podkreśla tybetański minister.Organizacje walczące o prawa człowieka zwracają też uwagę na szybkie procesy, bez śledztwa, bez adwokatów, w których zapadają wyroki śmierci. Znane są też przypadki Tybetańczyków – w tym wielu kobiet – zastrzelonych przez służby bezpieczeństwa.

Skazani na tułaczkę

Nie wiadomo, ile osób jest torturowanych, ani ile siedzi w aresztach. Szacuje się, że w marcu trafiło do cel 6 – 8 tysięcy osób. Od tego czasu część odzyskała wolność, ale do aresztów trafili nowi. Trudno też podać dokładną liczbę zabitych. Władze nie wydają ich ciał. To dodatkowa forma upokorzenia Tybetańczyków. Rodziny nie mogą bowiem odprawić odpowiednich ceremonii, co zgodnie z buddyjskimi wierzeniami może skazać jaźń zmarłych na kilkusetletnią tułaczkę bez ciała. Co na oskarżenia Amnesty mówią chińskie władze? – Nie mamy takich informacji, a gdyby to była prawda, to jako przedstawiciele rządu Chin byśmy o tym wiedzieli – usłyszeliśmy w Ambasadzie Chin w Warszawie.

Źródło : Rzeczpospolita