Chiński minister spraw zagranicznych Yang Jiechi rozmawiał telefonicznie z szefem dyplomacji Korei Południowej – Kim Sung Hwanem, a także z amerykańską sekretarz stanu Hillary Clinton – poinformował rzecznik chińskiego MSZ Liu Weimin. Rozmówcy zgodzili się co do konieczności „utrzymania pokoju i stabilności na Półwyspie Koreańskim oraz że będą w stałym kontakcie i że będą współpracować z Chinami” – powiedział rzecznik.

Źródło: PAP

Według władz w Pekinie są to akty terroru, podsycane przez otoczenie przebywającego na uchodźstwie tybetańskiego przywódcy religijnego, dalajlamy.

- Te próby rozszerzenia separatyzmu kosztem ludzkiego życia, to ukryta forma terroryzmu, akty przeciwko ludzkości, moralności i doktrynie buddyjskiej – powiedział rzecznik MSZ Liu Weimin.

Otoczenie dalajlamy „nie tylko nie potępiło tych działań, ale także publicznie je chwaliło, zachęcając inne osoby, by je naśladowały” – dodał Liu na konferencji prasowej.

- Te próby rozszerzenia separatyzmu kosztem ludzkiego życia, to ukryta forma terroryzmu, akty przeciwko ludzkości, moralności i doktrynie buddyjskiej – powiedział rzecznik MSZ Liu Weimin. Otoczenie dalajlamy „nie tylko nie potępiło tych działań, ale także publicznie je chwaliło, zachęcając inne osoby, by je naśladowały” – dodał Liu na konferencji prasowej.

W zeszłym tygodniu dwaj młodzi Tybetańczycy podpalili się  w proteście przeciwko łamaniu wolności religijnej. Jeden z nich zmarł na miejscu, a stan drugiego nie jest znany. Był to szósty i siódmy przypadek samopodpalenia w tym regionie w ostatnim czasie. Dwa okazały się śmiertelne.

Tytuł dalajlamy jest nadawany przez władze centralne i jest nielegalny we wszystkich innych przypadkach – oświadczył rzecznik chińskiego MSZ Hong Lei dwa dni po tym, jak Dalajlama XIV poinformował, że sam wyznaczy sposób wyboru swojego następcy.

Według ostatnich informacji ciało mnicha zostało skremowane. W kondukcie odprowadzającym zwłoki na oddalone o trzy kilometry pole kremacyjne szło ponad dwa tysiące duchownych i świeckich. Według uczestników w pochodzie było wielu agentów w cywilnych ubraniach, jednak mundurowi z bronią w ręku trzymali się na uboczu.

Polska do krajów, jakie wspierają Tybet nie należy, media niewiele informują o wydarzeniach w tamtej części świata, a sami Polacy w rzeczywistości mają niewielkie pojęcie o tym, co dzieje się u podnóża Himalajów. Niemniej jest szansa na to, że przywódca Tybetu pojawi się we Wrocławiu. Póki co to tylko niepotwierdzone doniesienia, ale sama sympatia do tego polskiego miasta daje nadzieję, że tak właśnie będzie.
Dalajlama we Wrocławiu był już wielokrotnie, ostatni raz w ubiegłym roku. Zawsze powtarzał, że to miasto szczególnie mu się podoba. Może tutaj sentyment weźmie górę i sprawi, że Dalajlama w tym roku jeszcze zawita w naszym kraju.

Dokładna data ustąpienia Dalajlamy nie jest jeszcze znana. Dziś Tenzin Taklha, rzecznik prasowy tybetańskiego rządu oświadczył, że:

„W ostatnich miesiącach jego świątobliwość rozważał przedyskutowanie z tybetańskim parlamentem na uchodźstwie sprawę swego przejścia na emeryturę.”

Dalajlama więcej w tej kwestii ma się wypowiedzieć na forum zgromadzenia parlamentu, jakie bezie miało miejsce w marcu przyszłego roku. Światowe media już spekulują i dyskutują o tym, jak bardzo wpłynie to na znane polityki tybetańskiego rządu oraz samych Chin.

Dziś przypada pięćdziesiąta pierwsza rocznica pokojowego powstania narodu tybetańskiego przeciwko represjom komunistycznych Chin oraz druga rocznica protestów, które objęły cały Tybet w marcu 2008 roku. Z tej okazji składam hołd bohaterom i bohaterkom, którzy oddali życie za naszą sprawę, i modlę się o rychły koniec cierpień tych, których wciąż prześladuje się w Tybecie.

Doświadczani przez los od dziesięcioleci, Tybetańczycy zdołali zachować odwagę, determinację, przesyconą współczuciem kulturę i niezwykłą tożsamość. Otuchą napawa fakt, że kolejne pokolenie Tybetańczyków utrzymuje przy życiu naszą słuszną sprawę. Oddaję cześć odwadze tych, którzy wciąż znosić muszą strach i prześladowania.

Niezależnie od okoliczności, w jakich się znajdujemy, na wszystkich Tybetańczykach spoczywa obowiązek propagowania równości, harmonii i jedności różnych nacji oraz nieprzerwanego strzeżenia naszej tożsamości i kultury. Liczni Tybetańczycy w różnych regionach piastują odpowiedzialne stanowiska w strukturach partii, rządu i armii, pomagając rodakom na wszelkie sposoby. Uznajemy konstruktywny wkład wielu z nich i bez wątpienia, gdy Tybet zyska w przyszłości znaczącą autonomię, będą oni musieli nadal wywiązywać się z tych obowiązków.

Pragnę powtórzyć raz jeszcze, że kiedy problem Tybetu zostanie rozwiązany, ja ani inni przedstawiciele Tybetańskiej Administracji na Wychodźstwie nie zajmiemy żadnych stanowisk w rządzie Tybetu. Zapraszam urzędników ze wszystkich autonomicznych regionów Tybetu do odwiedzania, oficjalnie lub prywatnie, społeczności tybetańskich w wolnym świecie, by mogli zobaczyć na własne oczy i zrozumieć położenie oraz aspiracje tybetańskiej diaspory.

Niezależnie od miejsca osiedlenia, tybetańscy uchodźcy byli w stanie zachować i pielęgnować tradycje kulturalne i duchowe oraz propagować świadomość naszej sprawy. W przeciwieństwie do innych uchodźców odnosiliśmy na tym polu sukcesy, ponieważ umieliśmy zapewnić naszym dzieciom dobrą, nowoczesną edukację, wychowując je w zgodzie z tradycyjnymi wartościami. Zdołaliśmy także odtworzyć różne instytucje duchowych studiów i praktyki, gdyż przywódcy wszystkich czterech szkół buddyzmu tybetańskiego oraz religii bon żyją na wychodźstwie. W placówkach tych idzie za głosem powołania ponad dziesięć tysięcy mnichów i mniszek. Potrafiliśmy tam również zapewnić możliwości kształcenia duchownym i świeckim wciąż przybywającym tu z Tybetu. Jednoczesny, bezprecedensowy, dobrze rokujący na przyszłość rozkwit buddyzmu tybetańskiego na Wschodzie i Zachodzie pozwala wierzyć, że zdoła on przetrwać. Jest nam to pociechą w tym najtrudniejszym okresie historii Tybetu.

Władze chińskie prowadzą dziś liczne kampanie, w tym reedukacji patriotycznej, w wielu klasztorach Tybetu. Mnisi i mniszki, pozbawieni możliwości studiowania i praktykowania w spokoju, żyją w warunkach przywodzących na myśl więzienie. Sprawia to, że świątynie zaczynają przypominać muzea, i zmierza do zagłady buddyzmu.

Tybetańska kultura, oparta na buddyjskich zasadach współczucia i niestosowania przemocy, służy nie tylko Tybetańczykom, ale i całemu światu, w tym Chińczykom. Nadziei na przyszłość nie powinniśmy upatrywać więc li tylko w rozwoju materialnym – Tybetańczycy i w kraju, i poza jego granicami winni jednocześnie zdobywać nowoczesne wykształcenie oraz kultywować tradycyjne wartości, a ludzie młodzi, jak najliczniej, stawać się profesjonalistami i ekspertami w różnych dziedzinach.

Tybetańczykom trzeba przyjaznych relacji nie tylko z innymi nacjami, lecz również między sobą. Spory o rzeczy błahe nie zdają się na nic. Z całą powagę apeluję o rozwiązywanie wszelkich waśni w duchu cierpliwości i wyrozumiałości.

Niezależnie od tego, co mówi rząd Chin, istnieje poważny problem Tybetu. Świat o tym wie, gdyż ma dowody w postaci wszechobecności wojska i ograniczeń w swobodzie podróżowania. Nie służy to nikomu. Musimy zrobić wszystko, by problem ten rozwiązać. Od ponad trzydziestu lat staram się na wszelkie sposoby nawiązać rozmowy z Chińską Republiką Ludową w duchu Drogi Środka, czyli korzyści dla obu stron. Choć jasno wyraziłem aspiracje Tybetańczyków w zgodzie z konstytucją ChRL i Ustawą o regionalnej autonomii narodowej, nie osiągnęliśmy żadnych wymiernych rezultatów. Sądząc po postawie obecnych przywódców Chin, nadzieje na rychłe wypracowanie rozwiązania są niewielkie. Niemniej jednak pozostajemy niewzruszenie oddani kontynuowaniu dialogu.

Dumą i satysfakcją napawa fakt, że obopólnie korzystna idea Drogi Środka i słuszna sprawa Tybetańczyków z roku na rok zyskują coraz większe zrozumienie i wsparcie przywódców politycznych i duchowych, w tym prezydenta Stanów Zjednoczonych Ameryki, prestiżowych organizacji pozarządowych, społeczności międzynarodowej, a zwłaszcza chińskich intelektualistów. Nie ulega wątpliwości, że sprawa Tybetu nie jest konfliktem między Chińczykami a Tybetańczykami, lecz rezultatem skrajnie lewackiej polityki chińskich władz komunistycznych.

Od chwili wybuchu protestów w 2008 roku chińscy intelektualiści w kraju i poza jego granicami opublikowali ponad osiemset wyważonych artykułów poświęconych problemowi Tybetu. Wszędzie, gdzie podróżuję, ilekroć spotykam się z Chińczykami, zwłaszcza intelektualistami i studentami, czuję ich autentyczną sympatię i wsparcie. Ponieważ w ostatecznym rachunku problem chińsko-tybetański muszą rozwiązać oba nasze narody, przy każdej okazji staram się wyciągać rękę do Chińczyków i pracować na rzecz wzajemnego zrozumienia. Wszyscy Tybetańczycy powinni więc nawiązywać bliskie relacje z Chińczykami, próbując ukazać im prawdę o naszej sprawie i sytuacji w Tybecie.

Pamiętajmy też o narodzie Turkiestanu Wschodniego, który tyle przeszedł, oraz o coraz intensywniejszych prześladowaniach skazywanych na drakońskie wyroki, walczących o wolność chińskich intelektualistów. Pragnę tu dać wyraz mej solidarności z nimi i niewzruszonego wsparcia.

Sprawą wagi najwyższej jest zapewnienie miliardowi trzystu milionom Chińczyków dostępu do informacji o ich kraju i świecie, wolności wyrażania się oraz rządów prawa. Większa jawność w Chinach przyniesie więcej zaufania, na którym budować można harmonię, stabilizację i postęp. Wszyscy winni więc szczerze o to zabiegać.

Jako wolny rzecznik narodu tybetańskiego systematycznie informuję o jego aspiracjach przywódców Chińskiej Republiki Ludowej. Brak pozytywnej odpowiedzi rozczarowuje. Choć obecne władze mogą trwać przy polityce twardej ręki, zmiany na arenie międzynarodowej oraz w nastawieniu narodu chińskiego pozwalają wierzyć, że nadejdzie czasu triumfu prawdy. Nikt nie powinien więc tracić cierpliwości ani się poddawać.

Z uznaniem przyjmujemy decyzję V Forum Roboczego, które, w imię postępu i rozwoju, objęło wspólną polityką wszystkie ziemie tybetańskie, co znalazło odzwierciedlenie w wystąpieniu premiera Wen Jiabao podczas dorocznego posiedzenia Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych. Jest to zgodne z naszym wielokrotnie powtarzanym postulatem powołania jednej administracji dla całego Tybetu. Doceniamy też kroki podjęte w celu rozwijania różnych regionów Tybetu, zwłaszcza rolniczych i pasterskich. Musimy być jednak czujni, by ów rozwój nie naraził na szwank drogocennej kultury, języka i środowiska naturalnego Płaskowyżu Tybetańskiego, od którego zależy sytuacja w całej Azji.

Korzystając z okazji, pragnę podziękować przywódcom państw, intelektualistom, opinii publicznej, organizacjom pomagającym Tybetowi oraz wszystkim, którzy wierni prawdzie i sprawiedliwości, popierają naszą sprawę mimo presji i nacisków Chin. Przede wszystkim zaś z całego serca dziękuję rządowi i ludowi Indii oraz władzom lokalnym za ich nieprzerwane, szczodre wsparcie.

Na koniec – modlę się o dobro i szczęście wszystkich istot.

Źródło: http://tybetwatch.blox.pl/2010/03/Dalajlama-Oredzie-z-okazji-51-rocznicy-narodowego.html

Sprawa spotkania Baracka Obamy z Dalajlama nie jest niczym nowym. Wprawdzie duchowy przywódca Tybety jak dotąd z Barackiem Obamą jako prezydentem Stanów Zjednoczonych jeszcze się nie widział, ale Obama zapowiedział to spotkanie już kilka miesięcy temu podczas wizyty w Pekinie. Prezydent mocarstwa miał wówczas powiedzieć wobec chińskich władz, że „Spotka się z Dalajlamą jako z cieszącym się międzynarodowym szacunkiem i uznaniem przywódcą religijnym i liderem kulturalnym”. Biały Dom zapowiadając dziś spotkanie Obamy z Dalajlamą wyraził duże zaniepokojenie faktem, że w chinach i Tybecie tak często dochodzi do łamania praw człowieka.

- Tybetańczycy zostali skazani na śmierć. Ten starożytny naród i jego spuścizna kulturalna właśnie umierają. Dziś sytuacja w Tybecie równa jest okupacji wojskowej ziem tybetańskich. To tak, jakbyśmy żyli w okowach stanu wojennego. Strach, terror i kampanie reedukacji politycznej powodują wiele cierpienia – powiedział dalajlama.

Dalajlama od piątku przebywa w Japonii z prywatną wizytą, w czasie której w niedzielę spotkał się z dziennikarzami.

Przed wyjazdem do Japonii ze swej emigracyjnej siedziby na północy Indii, Dalajlama XIV powiedział, że stracił nadzieję na porozumienie z Pekinem i rezygnuje z prób uzyskania większej autonomii dla Tybetu w rozmowach z Chinami.

Zapowiedział też częściowe wyłączenie się z aktywnego życia politycznego i zwołał na 17-22 bm. konferencję w swej emigracyjnej siedzibie na północy Indii – Dharamśali. W konferencji mają wziąć udział wszystkie społeczności tybetańskich uchodźców i ich organizacje polityczne.

- Nie chcę wycofywać się całkowicie – w obecnym momencie jednak nie chciałbym brać na siebie bezpośredniej odpowiedzialności za negocjacje z centralnymi władzami chińskimi. Zachowuję całkowicie neutralne stanowisko – mówił Dalajlama XIV.

Duchowy przywódca Tybetańczyków w ostatnim czasie, z powodu wyczerpania, odwołał część swych planowanych wizyt. W Bombaju przeszedł operację usunięcia kamieni żółciowych. Pobyt w Japonii to pierwsza podróż dalajlamy od wyjścia ze szpitala.

W sobotę prasa paryska informowała natomiast, iż prawdopodobnie nie dojdzie do zapowiadanej na grudzień wizyty duchowego przywódcy Tybetańczyków w Paryżu.

Jak podał tygodnik „Journal du Dimanche”, powołując się na słowa francuskiego rzecznika i tłumacza dalajlamy Mathieu Ricarda, wizyta we Francji i ewentualne spotkanie z prezydentem Nicolasem Sarkozym „nie dojdą do skutku”. Nie ujawnił szczegółów.

Dalajlama miał – zgodnie z planami – uczestniczyć 10 grudnia w spotkaniu laureatów Pokojowej Nagrody Nobla i obchodach 60. rocznicy przyjętej w Paryżu w 1948 r. Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

Źródło gazeta.pl