W telewizyjnych relacjach z igrzysk tego nie widać – zakaz umieszczania reklam w halach i na stadionach sprawia, że sportowcy występują na tle błękitnych tablic z napisem „Beijing 2008″. Wystarczy jednak wyjść na zewnątrz, by znaleźć się w świecie Coca-Coli.

- Coca-Cola jest wszędzie – ocenia wizytująca Pekin amerykańska specjalistka od marketingu Kristina Schaefer.

Na przykład wejściowa brama do Parku Chaoyang, w którym rozgrywany jest olimpijski turniej siatkówki plażowej, przekształcona została w gigantyczną reklamę Coca-Coli, w której czołowi reprezentanci ChRL swych czerwonych strojach z białymi zdobieniami łapczywie pochłaniają brunatny napój.

- Czuję dumę z naszych sportowców – mówi stojąca przed bramą dziewczyna, gdy pytam ją, co czuje patrząc na całą tę instalację.

I o to właśnie chodzi! W nagranej przed igrzyskami na zamówienie Coca-Coli olimpijskiej piosence „Czerwono dookoła świata”, grupa gwiazdek popu śpiewa:

„Hura! Hura! Chiny stają się czerwone!

Hura! Hura! Sięgnij po coś orzeźwiającego!

Producent gazowanych napojów ma duże szczęście: barwy jej logo harmonizują idealnie z barwami strojów reprezentacji ChRL. Co więcej, w chińskiej tradycji czerwony to kolor szczęścia, a ostatnio także barwa patriotyzmu. Jakby tego było mało, „czerwony” znaczy też tyle, co „popularny”.

Źródło: RP.pl

Sportowcy apelują do Hu Jintao o podjęcie działań na rzecz wolności słowa oraz swobód religijnych w Chinach. Biorą w obronę także poddawanych represjom chińskich działaczy praw człowieka oraz występują przeciwko stosowanej w tym kraju karze śmierci.

Wśród sygnatariuszy listu są też uczestnicy obecnych igrzysk, rozpoczynających się w piątek w Pekinie. Pod listem podpisały się m.in. takie sławy sportowe jak Chorwatka Blanka Vlasić, Kubańczyk Dayron Robles, Irving Saladino z Panamy czy Litwin Virgilijus Alekna.

Źródło: Interia.pl

„Wioska jest w pełni przygotowana i otwiera szeroko ramiona, gorąco witając sportowców, działaczy oraz dziennikarzy z całego świata” – powiedział Chen, który jednocześnie jest wiceprezesem komitetu organizacyjnego pekińskich igrzysk.

Na terenie wioski są 42 budynki z liczbą blisko dziesięciu tysięcy pokoi. Jeden z nich przeznaczono dla przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Kanadyjczyka Jacquesa Rogge.

Jako pierwsi wprowadzili się reprezentanci Chin, a wśród nich m.in. koszykarz występujący w lidze NBA – Yao Ming.

Szef polskiej misji Kajetan Broniewski w samych superlatywach mówi o wiosce. „Jest piękna, ma dużo przestrzeni. Klimatyzowane pokoje są urządzone skromnie, ale niczego w nich nie brakuje. Nasi sportowcy i trenerzy mieszkać będą w budynku A-7 i A-8. Natomiast żywić będą się w dwóch stołówkach – w jednej z miejscami na trzy tysiące lub w drugiej na pięć tysięcy osób”.

Źródło: Interia.pl/PAP

Chińczycy wydali właśnie podręczny zbiór zaleceń dla kibiców, którzy wybierają się na igrzyska. Na teren obiektów olimpijskich nie zostanie wpuszczony nikt z kuszą, łukiem, siekierą, pistoletem, ale też zapalniczką, profesjonalną kamerą wideo, instrumentem muzycznym, zbyt dużą walizką lub torbą.

Największe kontrowersje wzbudza zapis, że na trybuny nie wolno wnieść flag narodowych krajów nieuczestniczących w igrzyskach. I łatwo się domyślić, że chińskim władzom nie chodzi pewnie o Watykan, lecz głównie o Tybet i Tajwan. Ten ostatni kraj bierze wprawdzie udział, ale jako „Chińskie Tajpej” i pod sztandarem olimpijskim, by nie drażnić kontynentalnych Chin, które nie uznają niepodległości wyspy. Flagi innych krajów można wnosić, ale ich maksymalny rozmiar to 1×2 m.

Zbiór przepisów dla kibiców tłumaczony jest na angielski jako „Spectators House Rules” i „Good Habit for a Good Games”, czyli „Dobre obyczaje na dobre igrzyska”. Przepisy są szczegółowe – jest m.in. mowa, że można wnieść szminkę do ust, ale „tylko w ograniczonych ilościach”. Dlaczego? Tego oczywiście „Dobre obyczaje” już nie tłumaczą, ale można się domyślać, że mając dużo szminki, można zrobić transparent poza kontrolą organizatorów. A kontrola będzie ostra. „Do boju, Polsko” czy „Let’s go USA” – takich napisów przygotowanych już wcześniej też nie zobaczymy podczas telewizyjnych relacji, bo ochroniarze mają zabierać wszelkie banery popierające poszczególne kraje. Chińczycy twierdzą, że kłóci się to z ideą igrzysk – „imprezy pokojowej, ponad podziałami i wyzutej z niezdrowej rywalizacji”.

Na trybuny nie można też zabierać zwierząt – wyjątkiem są psy przewodnicy. Zakazane są radia i urządzenia do łączności bezprzewodowej. Ochroniarze skonfiskują też duże parasole. Przestępstwami będą też: plucie, przeklinanie (także po angielsku), pijaństwo i golizna. Ze względów bezpieczeństwa kibicom odradza się też przychodzenie na areny olimpijskie z dziećmi.

„Dobre obyczaje” są w większości zgodne z przepisami Karty Olimpijskiej i regułami bezpieczeństwa na imprezach masowych, ale światowe media podkreślają, że podczas poprzednich igrzysk nie były aż tak szczegółowe, a organizatorzy nie kładli na nie tak dużego nacisku.

Okazuje się jednak, że nawet tak restrykcyjne przepisy można obejść. W Australii sportowcy wybierający się do Pekinu dostaną od organizacji broniących praw człowieka specjalny „zestaw tybetański”. W jego skład wchodzi m.in. koszulka z napisem „Popieram prawa człowieka”. Koszulka nie łamie żadnych przepisów, bo nie ma na niej flagi tybetańskiej ani innych graficznych symboli mogących kojarzyć się z Tybetem. Napis jest dozwolonych rozmiarów w dwóch językach – po mandaryńsku i angielsku.

Chińczycy z jednej strony pouczają fanów, co im wolno, a czego nie, ale z drugiej strony drżą, czy kibice z zagranicy w ogóle pojawią się w Chinach. Na nieco ponad trzy tygodnie do startu igrzysk w hotelach zarezerwowanych jest ledwie 30 proc. miejsc. Trzygwiazdkowe świecą pustakami (jedynie 10 proc. rezerwacji na sierpień), większość zajętych miejsc to ekskluzywne obiekty dla oficjeli i polityków. Chińczycy nadal twierdzą jednak, że do Pekinu w czasie igrzysk przyjedzie ok. pół miliona gości. Na trybunach ma też zasiąść 1,5 mln Chińczyków.

Źródło: Gazeta.pl

Rz: Nie boi się pan takiego scenariusza: w Pekinie polska reprezentacja zdobędzie dużo więcej medali niż w Atenach, ale żadnego złotego?

Kajetan Broniewski: Coś w tym jest. O tytuły mistrzów będzie bardzo trudno. Przypominają mi się igrzyska w Moskwie. Zdobyliśmy tam aż 32 medale, ale tylko trzy złote. Czasami pytam przyjaciół: co jest dla was większym sukcesem, np. dziewięć złotych medali czy 30 brązowych? W klasyfikacji medalowej z 30 brązowymi możemy być na 30. miejscu, a z dziesięcioma złotymi w okolicach pierwszej dziesiątki. Tu sprawa jest jasna, ale ja mimo wszystko nie wiem, z czego bym się bardziej cieszył. W każdym razie jestem spokojny o to, że medale będą.

Wysyłamy dużo liczniejszą reprezentację niż cztery lata temu, ale kandydatów do medali nie jest w niej wcale więcej.

Nie jest tak źle. Pływacy, lekkoatleci – to wiadomo, ale czasami zapominamy np. o żeglarzach. Licząc tylko konkurencje olimpijskie, polskie żeglarstwo jest teraz na drugim miejscu na świecie. Mamy nie tylko Kusznierewicza z Życkim, ale też Klepacką, Miarczyńskiego, Szotyńską, Grabowskiego. Każdy może zdobyć medal. Problemem jest wiatr, którego często w Qingdao nie ma. Jak nie wieje, to lekki Chińczyk wskakuje na deskę i płynie, a Przemek Miarczyński tonie. Ale może wszystko dobrze się ułoży. Wierzę też, że wreszcie olimpijski pech opuści kajakarzy. Aż trudno uwierzyć, że polskie kajaki ciągle czekają na złoto igrzysk. Znów mają kilka szans na medale, wiele radości mogą nam też dać szermierze. Wysyłamy trzy drużyny, każdej z nich wystarczy jedno zwycięstwo, by być w czołowej czwórce i mieć przed sobą dwie walki o medal.

Nie ma już w kadrze tych, którzy na ostatnich dwóch igrzyskach zdobyli dla Polski większość złotych medali: Roberta Korzeniowskiego, Roberta Sycza i Tomasza Kucharskiego, Renaty Mauer.

To były pomniki naszego olimpizmu i wiadomo, że bardzo ich brakuje, ale z drugiej strony są w obecnej reprezentacji wielcy sportowcy, których w Atenach zabrakło: Szymon Kołecki i Leszek Blanik. Obaj z szansami na medal. Szymona interesuje tylko złoto. Dla Leszka 9 sierpnia będzie najważniejszym dniem w życiu. Walczy wówczas o awans do finałowej ósemki, ma wykonać dwa skoki. Prezes związku gimnastycznego mówi, że jeśli Leszek awansuje do finału, to nie ma siły, żeby nie zdobył medalu.

Na razie nie padło jeszcze nazwisko żadnego kandydata do miejsca na podium, który nie byłby nim cztery albo i osiem lat temu.

Jest np. Agnieszka Radwańska, miejsce w czołowej dziesiątce rankingu mówi samo za siebie, ale zgadzam się, że nasze nadzieje opieramy na tych najbardziej doświadczonych. Kilku z nich wie, że taka szansa jak w Pekinie już się nie powtórzy. Wioślarz Marek Kolbowicz, kajakarze Marek Twardowski i Adam Wysocki, ciężarowiec Marcin Dołęga będący w życiowej formie. Kolbowicz i Twardowski zdobyli w karierze wszystko poza olimpijskim medalem.

Bardzo liczę też na gry zespołowe. Niech zwycięstwa drużyn będą napędem dla innych, poprawiają atmosferę. To jest bardzo ważne. Pamiętam, co się działo w Atlancie, gdy zapaśnicy zdobyli niespodziewanie trzy złote medale, Renata Mauer czwarty i przez jakiś czas prowadziliśmy w klasyfikacji olimpijskiej. Chodziłem po wiosce i nieznajomi, widząc polski dres, rzucali się do mnie i gratulowali. Niesamowite uczucie.

Wtedy w Atlancie Polakom udawało się wszystko. W Atenach, jeśli były niespodzianki, to tylko smutne. Takie pechowe igrzyska już się nie powtórzą?

Na pewno zrobimy wszystko, by nie powtórzyły się historie ze zbyt lekkim kajakiem itp. Każdy prezes związku potwierdzi, że tym razem jego olimpijczykom nie brakowało ptasiego mleka. Spełnialiśmy wszystkie życzenia. Reszta należy do sportowców. Kto wie, może gdzieś w tej reprezentacji czai się druga Kamila Skolimowska? Jej przed Sydney dawano małe szanse na awans do finału, a wróciła ze złotem. Jest kilka takich konkurencji, w których decyduje wybuch formy i szczęście, a bohaterowie bywają zaskakujący. Co z tego, że np. Lucjan Błaszczyk do igrzysk dostał się z rezerwowego miejsca? Przecież Ryszard Wolny do Atlanty jechał z dziką kartą, a został mistrzem.

Pewnym kandydatem do złota była wioślarska czwórka, ale ostatnio zaczęła przegrywać. Te dwie porażki to poważny powód do zmartwienia?

Trochę mnie niepokoi, że znalazły się aż trzy osady lepsze od naszej – Amerykanie, Francuzi i Włosi – ale wierzę w mądrość trenerów i zawodników. Problem w wioślarstwie i kajakarstwie polega na tym, że kwalifikację zdobywa łódź, a nie ci, którzy w niej siedzą. Skład można dowolnie zmieniać i właśnie tak zrobili Amerykanie, Francuzi i Włosi. Wystartowali inni zawodnicy i okazali się bardzo dobrzy, ale moim zdaniem aż zbyt dobrzy jak na ten moment sezonu.

Przekazaliście sportowcom, gdzie wolno demonstrować swoje przekonania polityczne, a gdzie grozi to odebraniem akredytacji?

W ogóle nie rozmawiamy na ten temat. Dwie rzeczy są oczywiste: zabronione są wszelkie manifestacje polityczne podczas zawodów i ceremonii otwarcia, nawet znaczek wpięty w klapę to złamanie przepisów. Ale jest też wolność słowa i nikt nikomu nie zabroni powiedzieć na konferencji prasowej po zawodach czy przed nimi, co sądzi o Tybecie. Zdajemy się więc na zdrowy rozsądek naszych sportowców, dorosłych ludzi. Nie będziemy im niczego narzucać.

Źródło: Rzeczpospolita