Program Tybetański Fundacji Inna Przestrzeń zaprasza na pokaz filmów traktujących o Tybecie i zagrożenie dla środowiska naturalnego, jakie niesie ze sobą intensywna ekspansja Chin na tybetańskie ziemie.

Problem ochrony środowiska w Tybecie nie jest znany od dziś. Przez niektórych uważany za najpiękniejszych zakątek świata Tybet bowiem coraz mocniej ulega degradacji i niszczeniu, wszystko za sprawą Chin, które stawiają jedna fabrykę za drugą na wspominanych ziemiach. Liczne kopalnie także zatruwają środowisko naturalne Tybetu. Świat walczy o poszanowanie ekologii, ale póki co to wołanie pozostaje bez echa.

W sobotę, 20 listopada o godzinie 19:00 Fundacja Inna Przestrzeń organizuje pokaz filmów traktujących o zagrożeniach ekologicznych dla Tybetu. Wstęp na pokaz jest bezpłatny. Prezentacja filmów odbędzie się na ul. Nowy Świat 23/25 ) lokal numer 30.

W wielu krajach na całym świecie zaplanowano szereg rozmaitych imprez. Celem jest promowanie kultury Tybetu i ukazanie tragedii, jaka na co dzień spotyka mieszkańców tego zniewolonego kraju. Jak wiemy, Chiny każdego dnia łamią prawa człowieka wobec Tybetańczyków, tych aresztuje się bez wskazania przyczyny, skazuje się na wieloletnie kary więzienia wedle sfingowanych dowodów, w aresztach torturuje się więźniów.

6 lipca, w dniu urodzin Dalajlamy XIV cały świat będzie się jednoczył z Tybetem i apelował do chińskich władz o tolerancję.

W Polsce najciekawsza akcję na rzecz Tybetu przeprowadzał będzie warszawski Klub POWIĘKSZENIE (ul. Nowy Świat 27). Tego dnia zaplanowano:

17.00 film „Z Dalajlamą w Himalajach”
18.00 wernisaż wystawy „Grafitti dla Tybetu”
18.30 warsztat odbijania szablonów na koszulkach i torbach
19.00 prezentacja „Tybetańczycy – 50 lat w Indiach”
20.00 koncert zespołu KRYZYS
22.00 dj Magura

Będzie też można posmakować tybetańskiej kuchni.

9 maja w Warszawie, w hali przy ulicy Solec 18 będzie można spotkać kulturę Tybetu. Rodowici Tybetańczycy, którzy osiedli w stolicy naszego kraju będą pokazywali liczne wystawy fotograficzne, w tym zdjęcia, które w Chnach się cenzuruje. Na scenie pojawia się osoby obeznane z aktualnym statusem politycznym Tybetu i będą o tym opowiadali wobec wszystkich odwiedzających ten Dzień Kultury Tybetańskiej. Będzie można także poznać religię, zaplanowano bowiem wizytę kilku mnichów, którzy kilka lat temu musieli uciekać z Chin i groźbą wieloletniego wiezienia.

W programie znalazły się też różnego rodzaju warsztaty, będzie można wystawa wziąć udział w lekcjach wyszywania symboli tybetańskich, w szkoleniu szycia tradycyjnych szat (są zakazane na ziemiach chińskich).

Wstęp na owe spotkanie jest bezpłatny. Warto więc się pofatygować, bo kultura Tybetu jest niezwykle interesująca, przy okazji będzie można manifestować swoją jedność z nękanymi Tybetańczykami.

..strony które dostały się w filtr po woli wracają na swoje miejsca, ciekawe czy wrócą do 1 września?

Historię tej pozycji tej strony można zobaczyć na wykresie:

 http://www.odtybetu.pl/wyniki/Mar

 ..bardzo podoba mi się prezentacja tych wyników, na której ładnie widać działanie filtru: z 28 na 29 lipca, po którym blog wylądował poza TOP100, co w klasyfikacji dawało 30 miejsce.

Rz: Nie boi się pan takiego scenariusza: w Pekinie polska reprezentacja zdobędzie dużo więcej medali niż w Atenach, ale żadnego złotego?

Kajetan Broniewski: Coś w tym jest. O tytuły mistrzów będzie bardzo trudno. Przypominają mi się igrzyska w Moskwie. Zdobyliśmy tam aż 32 medale, ale tylko trzy złote. Czasami pytam przyjaciół: co jest dla was większym sukcesem, np. dziewięć złotych medali czy 30 brązowych? W klasyfikacji medalowej z 30 brązowymi możemy być na 30. miejscu, a z dziesięcioma złotymi w okolicach pierwszej dziesiątki. Tu sprawa jest jasna, ale ja mimo wszystko nie wiem, z czego bym się bardziej cieszył. W każdym razie jestem spokojny o to, że medale będą.

Wysyłamy dużo liczniejszą reprezentację niż cztery lata temu, ale kandydatów do medali nie jest w niej wcale więcej.

Nie jest tak źle. Pływacy, lekkoatleci – to wiadomo, ale czasami zapominamy np. o żeglarzach. Licząc tylko konkurencje olimpijskie, polskie żeglarstwo jest teraz na drugim miejscu na świecie. Mamy nie tylko Kusznierewicza z Życkim, ale też Klepacką, Miarczyńskiego, Szotyńską, Grabowskiego. Każdy może zdobyć medal. Problemem jest wiatr, którego często w Qingdao nie ma. Jak nie wieje, to lekki Chińczyk wskakuje na deskę i płynie, a Przemek Miarczyński tonie. Ale może wszystko dobrze się ułoży. Wierzę też, że wreszcie olimpijski pech opuści kajakarzy. Aż trudno uwierzyć, że polskie kajaki ciągle czekają na złoto igrzysk. Znów mają kilka szans na medale, wiele radości mogą nam też dać szermierze. Wysyłamy trzy drużyny, każdej z nich wystarczy jedno zwycięstwo, by być w czołowej czwórce i mieć przed sobą dwie walki o medal.

Nie ma już w kadrze tych, którzy na ostatnich dwóch igrzyskach zdobyli dla Polski większość złotych medali: Roberta Korzeniowskiego, Roberta Sycza i Tomasza Kucharskiego, Renaty Mauer.

To były pomniki naszego olimpizmu i wiadomo, że bardzo ich brakuje, ale z drugiej strony są w obecnej reprezentacji wielcy sportowcy, których w Atenach zabrakło: Szymon Kołecki i Leszek Blanik. Obaj z szansami na medal. Szymona interesuje tylko złoto. Dla Leszka 9 sierpnia będzie najważniejszym dniem w życiu. Walczy wówczas o awans do finałowej ósemki, ma wykonać dwa skoki. Prezes związku gimnastycznego mówi, że jeśli Leszek awansuje do finału, to nie ma siły, żeby nie zdobył medalu.

Na razie nie padło jeszcze nazwisko żadnego kandydata do miejsca na podium, który nie byłby nim cztery albo i osiem lat temu.

Jest np. Agnieszka Radwańska, miejsce w czołowej dziesiątce rankingu mówi samo za siebie, ale zgadzam się, że nasze nadzieje opieramy na tych najbardziej doświadczonych. Kilku z nich wie, że taka szansa jak w Pekinie już się nie powtórzy. Wioślarz Marek Kolbowicz, kajakarze Marek Twardowski i Adam Wysocki, ciężarowiec Marcin Dołęga będący w życiowej formie. Kolbowicz i Twardowski zdobyli w karierze wszystko poza olimpijskim medalem.

Bardzo liczę też na gry zespołowe. Niech zwycięstwa drużyn będą napędem dla innych, poprawiają atmosferę. To jest bardzo ważne. Pamiętam, co się działo w Atlancie, gdy zapaśnicy zdobyli niespodziewanie trzy złote medale, Renata Mauer czwarty i przez jakiś czas prowadziliśmy w klasyfikacji olimpijskiej. Chodziłem po wiosce i nieznajomi, widząc polski dres, rzucali się do mnie i gratulowali. Niesamowite uczucie.

Wtedy w Atlancie Polakom udawało się wszystko. W Atenach, jeśli były niespodzianki, to tylko smutne. Takie pechowe igrzyska już się nie powtórzą?

Na pewno zrobimy wszystko, by nie powtórzyły się historie ze zbyt lekkim kajakiem itp. Każdy prezes związku potwierdzi, że tym razem jego olimpijczykom nie brakowało ptasiego mleka. Spełnialiśmy wszystkie życzenia. Reszta należy do sportowców. Kto wie, może gdzieś w tej reprezentacji czai się druga Kamila Skolimowska? Jej przed Sydney dawano małe szanse na awans do finału, a wróciła ze złotem. Jest kilka takich konkurencji, w których decyduje wybuch formy i szczęście, a bohaterowie bywają zaskakujący. Co z tego, że np. Lucjan Błaszczyk do igrzysk dostał się z rezerwowego miejsca? Przecież Ryszard Wolny do Atlanty jechał z dziką kartą, a został mistrzem.

Pewnym kandydatem do złota była wioślarska czwórka, ale ostatnio zaczęła przegrywać. Te dwie porażki to poważny powód do zmartwienia?

Trochę mnie niepokoi, że znalazły się aż trzy osady lepsze od naszej – Amerykanie, Francuzi i Włosi – ale wierzę w mądrość trenerów i zawodników. Problem w wioślarstwie i kajakarstwie polega na tym, że kwalifikację zdobywa łódź, a nie ci, którzy w niej siedzą. Skład można dowolnie zmieniać i właśnie tak zrobili Amerykanie, Francuzi i Włosi. Wystartowali inni zawodnicy i okazali się bardzo dobrzy, ale moim zdaniem aż zbyt dobrzy jak na ten moment sezonu.

Przekazaliście sportowcom, gdzie wolno demonstrować swoje przekonania polityczne, a gdzie grozi to odebraniem akredytacji?

W ogóle nie rozmawiamy na ten temat. Dwie rzeczy są oczywiste: zabronione są wszelkie manifestacje polityczne podczas zawodów i ceremonii otwarcia, nawet znaczek wpięty w klapę to złamanie przepisów. Ale jest też wolność słowa i nikt nikomu nie zabroni powiedzieć na konferencji prasowej po zawodach czy przed nimi, co sądzi o Tybecie. Zdajemy się więc na zdrowy rozsądek naszych sportowców, dorosłych ludzi. Nie będziemy im niczego narzucać.

Źródło: Rzeczpospolita

Będziemy mieli najliczniejszą ekipę od igrzysk w Moskwie w 1980 r. Wówczas Polka wysłała 321 sportowców. Więcej niż teraz zawodników mieliśmy jeszcze jedynie w Monachium w 1972 r. (288). Cztery lata temu do Aten Polska wysłała 202 osoby, które wywalczyły 10 medali.

Polska reprezentacja do końca lipca może się powiększyć, bo PKOl dał więcej czasu na wywalczenie minimów dziesiątce lekkoatletów, m.in. Lidii Chojeckiej (1500 m) i Małgorzacie Trybańskiej (skok w dal). – Dajemy im szansę, ale też wymagamy. W tym nadzwyczajnym trybie oczekujemy, że te osoby zaprezentują się lepiej niż wynosi ósmy wynik z MŚ w 2007 r. w ich konkurencjach – powiedział Piotr Nurowski, prezes PKOl. Ekipa może więc liczyć ponad 260 nazwisk. Najwięcej będzie lekkoatletów (ponad 60), wioślarzy (20) i pływaków (17) i kajakarzy (16).

Zobacz kto jedzie do Pekinu

Źródło: Gazeta.pl