Świątynia Nieba w Państwie Środka

Świątynia Nieba zbudowana w 1420 roku, to jeden z najpiękniejszych obiektów w Pekinie. Jej konstrukcja jest cudem techniki budowlanej ze względu na zastosowane rozwiązania matematyczne, geometryczne, akustyczne, mechaniczne i symboliczne. To najświętszy spośród cesarskich obiektów w Pekinie. Park wokół świątyni stanowi doskonałe miejsce rekreacyjne i ulubione miejsce turystów. Cały kompleks został wpisany w 1998 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Świątynia Nieba jest jednym z najpiękniejszych parków w Pekinie i cennym zabytkiem historycznym. Planowanie i struktura jej głównych budowli posiadają specyficzny styl narodowy. Położona jest w południowo-wschodniej części miasta zewnętrznego. Powierzchnia świątyni wynosi około 4000 mu (280 hr.). Zbudowana została w 1420 r.(na początku dynastii Ming). Ma już przeszło 500-letnią historię.

Świątynia Nieba jest miejscem, gdzie cesarzowie dynastii Ming i Qing co roku składali ofiary, modląc się do Nieba o obfite plony rolnicze w danym roku.

Charakterystyczne dla wszystkich rządów chińskiego feudalizmu było to, że zawsze wykorzystywali religijne zabobony jako oręż duchowy w celu tumanienia ludzi pracy i utrwalenia swego feudalnego panowania. Przedstawiciele rządzącej klasy feudałów zawsze głosili , że cesarz jest synem Nieba i jego władza pochodzi z woli bogów itd. W praktyce więc rozstawienie, projektowanie i konstrukcja wszystkich zabudowań pałacowych, religijnych a nawet całego budownictwa rubanistycznego posiadają silne zabarwienie prowidencjalizmu. Świadczy o tym Pałac Zimowy, świadczy o tym również istnienie czterech świątyni w Pekinie – świątynia Nieba na południu, świątynia Ziemi na północy, świątynia słonca na wschodzie i świątynia Księżyca na zachodzie.

Źródło:  http://polish.cri.cn, galeria: RMF FM